21/10/2026

Lekcja trzecia

Muza zawsze stoi przy Twórcy dzieła. W kobiecie, którą wybiera, odbija się jak światło w zwierciadle — i kochając ją, uczy się kochać samego siebie. Poznaje własną głębię, własne pragnienia, własną wielkość.
Pod wpływem tej miłości Muza wzrasta. A wraz z nią — Kobieta. Rozkwita, nabiera blasku, staje się widzialna. I oto przychodzi chwila najniebezpieczniejsza: zapomina, skąd pochodzi światło.

Głupia wtedy powie tak:
— Jestem piękna i wspaniała, tak mnie bardzo kocha świat!

Błąd!

Nie Ciebie, nie Ciebie! a jego: zawsze — jego.

To niełatwe: tysiące oczu zwracają się ku Tobie, zachwyt karmi dumę, a próżność szepcze, że oto sama stałaś się Słońcem.

— Chcemy cię mieć dla siebie!

— Ja jestem tylko dla niego.

— Jakaż jesteś zdolna!

— Przy nim wzrastam.

— Jaka piękna!

— Dla niego, dla niego.

Muza nie jest światłem, jest zwierciadłem: które nie zapomina, czyje światło odbija. Nie przywłaszczaj, nie przygaszaj, mnóż, potęguj i dodawaj, kieruj: światło nie należy do Ciebie.
Nie wierzysz? Lepiej, żebyś nie przekonała się sama — ale kiedy Artysta odchodzi - a wraz z nim Muza, w tamtej kobiecie nie odbija się już nic i traci wszystko co miała (pozornie, ponieważ nigdy nie należało do niej).
W tej opowieści nie chodzi o Ciebie… Nie o Ciebie!

Już rozumiem… czy to znaczy?


Tak, dokładnie: pozwól płynąć! Słuchaj…
Muza musi nauczyć się milczeć!!!
Nie — nie tak, jak milczą ci, którzy nie mają nic do powiedzenia. Przeciwnie. Ma wiedzieć tak wiele, czuć tak wiele, nosić w sobie całe biblioteki, katedry, pogrzebane miasta i siedem nocy bez snu — a mimo to... milczeć!
Artysta ma SWÓJ głos! Czysty, pierwotny, czasem ledwie słyszalny pod warstwami cudzych opinii, oczekiwań, interpretacji.
Nie zagłuszaj go! Nie dopowiadaj, nie objaśniaj, nie wypełniaj każdej szczeliny swoją obecnością.

Nigdy nie mów za Artystę. Stwórz ciszę, w której usłyszy samego siebie.
Rozumiesz?! Nic nie mówisz…

Nic nie mówisz…
Zrozumiałaś.

20/10/2026

Głuchą ciszę przerwał dźwięk telefonu

— Prawie dobrze, coś jednak Ci umyka.
— A co, a co? (pytam)
— Mówić od razu, czy prowadzić?
— Od razu! Czas ucieka…
— Niecierpliwa, słusznie niecierpliwa. Umknęło Ci co je łączy? Wszystkie siedem? Czy już wiesz? Przeczuwasz…
— Żadna z nich…
— Właśnie, właśnie. Nie jest Matką. Teraz słuchaj: ciało muzy płodne jest w idee. Wydając na świat żywego człowieka, śmiertelną istotę, przekreśla swoją rolę nieodwracalnie. Macierzyństwo należy do porządku życia, które pragnie trwać poprzez kolejne pokolenia. Muza natomiast należy do porządku natchnienia, które pragnie wymknąć się czasowi. Jedno przedłuża istnienie człowieka; drugie próbuje ocalić przed przemijaniem to, co w człowieku niepowtarzalne. Nieśmiertelność a nie ciągłość…Muza kocha tylko artystę.
— Zaraz, zaraz… Gala Dali. Była matką!
— Nigdy nie była, urodziła: ot co. Nienawidziła swojej córki i była dla niej okrutna, odrzuciła ją od razu. Cécile nigdy nie miała matki, dlaczego więc tak ją nazywać?
— No tak, no tak, zapomniałam prawie. Czyli najpierw…
— Tak, tak: jeśli Twoje intencje są prawdziwe, działaj szybko. Najpierw dzieło, potem…
— Kosmos
— Właśnie, właśnie. Powodzenia.

Przeze mnie droga w gród łez niezliczonych.
Przeze mnie droga w boleść wiekuistą,
Przeze mnie droga w naród zatraconych.
Mój budowniczy był wzniosłym artystą,
Sprawiedliwości dna grunt mój dosięga.
Mnie zbudowała wszechmocna potęga,
Mądrość najwyższa, miłość samodzielna.
Przede mną rzeczy nie było stworzonych
Prócz nieśmiertelnych — i jam nieśmiertelna!

Pieśń III, Piekło; Dante Alighieri, Boska komedia


16/10/2026

Zaczynam rozumieć wszystko lepiej. Lśnienie wróciło z dużą mocą, świat szeroko się do mnie uśmiecha.

Idziemy sobie z muzą przez miasto, uważnie przyglądamy się odbiciom w witrynach, podnosi mi głowę wysoko i uśmiecha się do mnie lustrzanie.


Motyw lustra stał się dla mnie czytelny dopiero po czasie, nie przeczytałam o tym, nigdzie nie słyszałam.

David wybrał muzę siódmą, tą która się ukrywa. Sam jednak ukrywał się za jeszcze większą fasadą; dopiero kiedy osiągnął sukces musiał zza niej wyjść. To był krok pierwszy: kolejnym było ujawnienie tożsamości i wreszcie listowne pożegnanie. Uśmiechnęłam się szeroko. Wiedziałam, że właśnie odgwizdaliśmy koniec naszej wspólnej przygody i mogę ruszyć dalej, pozwolić w sobie zamieszkać kolejnej muzie.

Ty wybrałeś muzę czwartą — tą, która karze. Ty też jesteś okrutny, robisz krzywdę: świadomie i nie. To nie Twoja wina, tego domaga się dzieło. To najgorsza muza, stoi w środku zestawienia. Kiedy okazało się, że właśnie ją wybrałeś miałam ochotę uciekać. Pomyśleć, że chciałam pozwolić Ci zaciąć moją skórę już pierwszej nocy na poddaszu, zanim poznałam odpowiedź na to najważniejsze pytanie. Myślę, że w pewnym sensie, kochałam Cię od samego początku.

Osiągniesz wszystko i złagodniejesz. Wróci młodzieńcza beztroska i szeroki uśmiech i Maciek. Ale najpierw opus magnum. Ona Cię nie puści.


Zrozumiałam, że nie puści także mnie. Wybijała mi z głowy pomysł, żeby być tylko Twoją dziewczyną, prowokowała w każdy możliwy sposób.
Dobrze — mówiłam wtedy — odejdę, a Ty zamieszkaj we mnie. Bycie tu i tam jest trudne, za trudne myślałam.

Tylko, że gdzieś po drodze pokochałam człowieka. Nie prosiłam o to, pokochałam od razu. Dać ukojenie, dom i szczęście. Dać inspirację, napięcie i radość tworzenia.
Tu i tam. Wiesz, dlaczego to niełatwe?

Zwykła miłość rośnie w codzienności, niezwykła obok niej. Jeśli chce się być jednocześnie: kobietą i muzą, żoną i kochanką, miękką poduszką i ziarnem w muszli, które tworzy perłę, wymaga to niesamowitego, nadludzkiego wysiłku.
Dlaczego?

To proste. Nie można sobie pozwolić na żadną niedoskonałość. Być namacalnym wyobrażeniem, mitem w realnej przestrzeni. Być z bliska tak piękną jak z daleka, w wąskim kadrze i szerokim.
Opanowywać ludzkie instynkty, cierpieć w ciszy, oddać się w całości i nie zostawić nic dla siebie, a przy tym chować w głębi największą tajemnicę.

Po równo kochać i nienawidzić, ale nigdy nie krzywdzić.

Mężczyzna jest płodny w przyjemności. Kobieta — w cierpieniu. To w zasadzie wyrok wydany na mnie samą, ale innego wyjścia nie ma.
Kocham człowieka. Wierzę w twórcę.

Pamiętasz głód w moich oczach pierwszej nocy?
Nie mogę doczekać się dzisiejszej.
Tęskniłam.

PS. Daję w sobie mieszkać Muzie po raz trzeci. Mam nadzieję, że ostatni.
Za każde doświadczenie jestem wdzieczna, bo przygotowywało mnie do tego co teraz.
Jest jesienne popołudnie, chłodny wiatr rumieni nam policzki. Stoimi naprzeciwko siebie, obserwuję jak całe niebo odbija się w Twoich oczach i jestem szczęśliwa.

34:43 43:34

Zimna, alabastrowa posadzka. Zawiązana na oczach wstążka skutecznie ogranicza widok, odcinając świat do granicy miękkiej, bezkształtnej ciemności. W ciszy próbuję oszacować liczbę obecnych, sumując wydechy.

Odnajduję w sercu pierwsze wspomnienie.
Od pełnego księżyca odbiło się wołanie. To niemożliwe — pomyślałam wtedy. Kilka dni później obserwowałam Cię z oddali. Tym razem słyszałam Twój głos wyraźnie. Nie pomyliłam się.


Pierwsze spotkanie, na koniec moje oczy zmieniły kolor, zauważyłeś. Odwróciłam wzrok, żebyś nie zobaczył, jak rozszerzają się źrenice.
Pierwsza wizyta na poddaszu, za rękę przez ciemność — do światła. Druga: w ciemności. Pierwszy strach.

Ostatni raz wpuszczenie Muzy do śmiertelnego ciała prawie mnie zabiło, a wszystko działo się na odległość. Wiedziałam co robię, unikając kontaktu.
Muza która goni Ciebie jest okrutna, oczekuje wiele. Pamiętam pierwszy raz, kiedy odbiła się w moim lustrze. Nie chcę, nie chcę —płakałam. Próbowałam uciec najdalej, jak się da.

Ale ona znajdzie Cię w każdym wymiarze. Tym razem znalazła kogoś, kto kocha i rozumie swoją rolę w procesie.

Maciej/Franta —- Anna/Vera.
Dwa wymiary. Jeden widzialny, drugi ukryty i tylko nasz. Stopy twardo na ziemii, serca w górze, dusze w międzygwiezdnej przestrzeni.

Umknęło mi w procesie, jak bardzo zaczynam kochać Człowieka.
Nie ideę. Nie talent. Nie obietnicę.

Ciebie.

Od pierwszej nocy aż po ostatnią będę głaskać Cię do snu. Widzę to, co innym umyka: potrzebę czułości ukrytą pod warstwami samowystarczalności. Potrzebę bliskości, której nie unieważnia ani wielkość ambicji, ani siła charakteru, ani wszystkie mury wzniesione po drodze.

W Twój talent wierzyłam od początku. O miłość nie prosiłam.


A teraz nie umiem zrezygnować: chcę dać Ci wszystko i więcej.


Nikogo wcześniej tak nie kochałam, nie sądziłam, że będę mieć odwagę podzielić duszę na dwa równoległe światy.


Ta sama para rąk będzie zadawać mi ból i wycierać z policzków łzy.

Moje cierpienie stanie się paliwem dla Twojego tworzenia. A kiedy będzie bolało, nie wypowiem słów, które miałyby odebrać Ci wiarę w to, kim jesteś. Nie ucieknę. Niczego nie zaneguję.


Ulgę przyniesie mi własna praca twórcza. Architektura. Światło i cień. Linie, które wyznaczają granice, i przestrzenie, które pozwalają je przekroczyć.

Oraz przyjemność płynąca ze stawania — się.

Tu i tam. Tam i tu.
Nie pierwszy raz tu jesteś, umiesz odczytać, co nadchodzi.

Odkąd trzymamy się za ręce, stare schematy zaczęły rozmywać się bezpowrotnie. Tamto Ty i tamto ja powoli przestaje istnieć, robiąc miejsce na to, co nadchodzi.

Patrzę na wszystko co już się stało. Konstrukcja w procesie. Mit w budowie.

skos—skos, pion—pion, poziom—poziom: // || =



Nie sądziłam, że znowu tu trafię.

Zdejmuję opaskę z oczu. Niewielkie, sześciokątne pomieszczenie. Ściany pokrywają lustra. Przyglądam się uważnie każdemu odbiciu. Wzrok gubi punkt, suma obrazów tworzy nieskończoność.

— Przepraszam — szepczę.

— Nie przepraszaj. Tylko już nie uciekaj. To wyłącznie strata czasu.