28/03/2026
same brednie, wszystko - blednie
25/03/2026
M,
miałam dziwny sen. Spacerowałeś ulicami Werony poszukując prawdy.
Byłam obok Ciebie — czasami 9 metrów nad ziemią, czasami w tunelach ukrytych pod ulicami. Szukałeś mnie w błyskach.
To nierozsądne tak mnie wpuszczać do siebie. Z drugiej strony, zapragnęłam się przez to odsłonić (tak jak wtedy, o poranku).
Tylko nie rób zdjęć tym razem. I tak nic z nich nie zrozumiesz.
Did my heart love till now? Forswear it, sight!
For I ne'er saw true beauty till this night.
Romeo, l. 50
First the Blush , then — the habit (what a day, what a day…)
22/03/2026
Głupie minki, duże oczy, usta w dziubek.
Wystarczyło dobre lustro, żeby się trochę zakochać
w sobie.
Marzec 2026
M,
odzyskałam jasność myślenia. Wróciłam już na poddasze i myślę teraz o Tobie. Widzę Cię wyraźnie, dokładnie, w detalu.
Zawsze bardziej boi się ten, kto mniej mówi. Nie zaprzeczaj, widzę. I posłuchaj.
A może skok w przepaść równa się lot w kosmos? Mam akurat dwa bilety. I też się boję.
A.
Pierwszy dzień wiosny 2026
Tato,
W nocy wyruszyłam w podróż - księżyc schował się już całkowicie i w bezkresie ciemności nocnego nieba szukałam wspomnień tych najbardziej bolesnych, z którymi nie byłam w stanie mierzyć się w blasku.
Pamiętam naszą pierwszą wspólną podróż. Dwoje obcych sobie ludzi wtedy, a najbliższych z definicji. Rozumieliśmy się zawsze bez słów, wbrew logice. Podobna wrażliwość - a z czasem podobne strategie przetrwania w świecie.
Sukcesy, Mąż, doktorat. Firmy, rodzina, pieniądze, szybkie samochody. Symbole statusu. Niech nikt nie ma wątpliwości.
Wybaczyłam Ci wszystko, każdy długi rok nieobecności. Dopiero dzisiaj.
Nie zamieniłabym swojego życia na żadne inne. Oboje wiemy, że tylko autentyczny, bezkresny ból jest drogą do samopoznania.
Przyjmuję tym samym go w całości, również ten długo chowany, racjonalizowany, pozornie wybaczony.
Rozdrapuję najgłębsze rany.
Morze łez. Może ocean.
A dzisiaj budzi mnie ten sam blask co kiedyś, promienie słońca rozchodzące się miękko po poddaszu.
Czuję to wszystko głęboko w sercu, dzisiaj poczułam, że to koniec wojny. Koniec.
Wygrałam.
Kocham Cię. I może niedługo kogoś jeszcze też.
A.
Marzec 2026
Wszystko, wszędzie, na raz. Nie byłam na to gotowa - to tak, jakby wszystkie głęboko skrywane uczucia wypłynęły hurtem na powierzchnię.
Dzisiaj nów - umrzeć dziś - i zamieszkać po ciemnej stronie księżyca na zawsze: oto plan.
PRZEKROCZENIE WŁASNEGO TYPU OSOBOWOŚCI
Idus Martiae
Tato,
największym przebudzeniem tej wiosny było zdanie sobie sprawy, że w całym ogromie Twojej miłości kryje się zawsze chęć kontroli. Czytam to jako męski pierwiastek i rozumiem, ale dzisiaj w Twoich oczach widziałam coś jeszcze, coś co chowałeś bardzo głęboko. Strach.
W Twoich oczach widać wszystko, tak samo jak w moich. Ale ja się już nie boję Tato.
Niczego, albo prawie niczego.
Ktoś przyszedł i wsunął mi do kieszeni brakujący fragment mapy.
Mam ochotę teraz na długie tygodnie samotności. Wiem, że ciężko Ci zaakceptować to, co teraz robię ale Tato, ja umieram. Umieram we śnie.
Pozwól mi.
Kocham Cię,
A.
Marzec 2026
Pocztówka z wakacji
Nad głęboką wodą stoi duży Pan. Obserwuje delikatne błyski słońca odbijającego się w tafli wody. Mógłby złowić najpiękniejsze idee, ale nie chce. To tylko praca przecież. Są ważniejsze rzeczy. Czasu jest przecież wystarczająco dużo, by marnować go do woli.
Po drugiej stronie wody stoję ja. Przyglądam się mu z bliska, coraz bliżej. Chodź, zapraszam - może tego nie widzisz jeszcze, ale istnieje świat w którym robisz piękne rzeczy. Tylko się obudź. Obudź się, Maciek.
Marzec 2026
Ph: M. F.
Luty 2026
Rośnie tęsknota za czasami, kiedy architektura nie była traktowana jako biznes, a uważano ją za sztukę i uprawiali ją dżentelmeni.
Wrzesień 2025
Melior est die mortis die nativitatis
Epidemia dżumy która w XIV w. spowodowała śmierć ponad połowy mieszkańców ówczesnej Europy, nie ominęła portugalskiego miasta Évora. Dwa wieki później, w odpowiedzi na problem przepełnionych mogiłami cmentarzy franciszkańscy mnisi, w duchu kontrreformacji religijnej Soboru Trydenckiego chcąc przekazać przesłanie o przemijaniu życia, wykorzystali ekshumowane kości zmarłych do ozdobienia wnętrz kaplicy przy kościele São Francisco. Rzędy skrupulatnie ułożonych czaszek i kości ludzkich tworzą we wnętrzu rytmiczny ornament, kontrastujący z cokołem zdobionym azulejos i malowidłami na sklepieniu. Nad wejściem do Capela dos Ossos umieszczono napis:
NOS OSSOS QUE AQUI ESTAMOS PELOS VOSSOS ESPERAMOS.
Maj 2025
Dziś w pracowni odwiedził mnie:
Grudzień 2023
Już, nareszcie - a teraz:
z recenzji prof. Konrada Kuczy-Kuczyńskiego.
Kadr z filmu Obywatel z 2014 r.
Reżyseria: Jerzy Stuhr, zdjęcia: Paweł Edelman
Listopad 2023
Przystanek: Łódź Kaliska
Wrzesień 2023
Jean-Luc Godard w jednym ze swoich filmów stawia pytanie, poprzez dialog między dwoma fizykami: co sprawia, że zamek w Elsynorze jest szczególną budowlą…? I jeden z nich mówi: to fakt, że mieszkał tam Hamlet, w przeciwnym razie Elsynor byłby banalnym zamkiem. Rzeczywiście, niedoceniamy wartości mieszkańca, a gdybyśmy mogli jakoś bardziej intymnie wyrazić cechy tej osoby w architekturze, którą budujemy, nasze budynki mogłyby zacząć „mówić”, jeśli jeszcze nie śpiewać, jak wymagał Eupalinos od każdej architektury godnej swojej nazwy, to znaczy: architektury.